#357. Nie odpuszczaj - Harlan Coben



Musicie wiedzieć, że Coben jest moją kryminalną miłością życia i to właśnie od jego książek zaczęło się moje nałogowe czytanie.

Uwielbiam jego serie, uwielbiam bohaterów, ale bardzo doceniam też pojedyncze tomy, w które widać, że wkłada mnóstwo pracy, tym bardziej próbując połączyć je z niektórymi tomami swoich cykli. Umiejętnie tworzy historie, których nigdy nie potrafiłam do końca rozgryźć, które zawsze gdzieś zaskakiwały i dawały mnóstwo przyjemności. Tak było i tym razem, że aż żal było doczytywać książkę do końca.
Detektyw Nap Dumas nigdy nie pogodził się z niespodziewaną i tragiczną śmiercią brata, a ostatnie morderstwo z okolicy zasiało w nim jeszcze większe ziarno niepewności. W samochodzie sprawcy znaleziono odciski palców jego byłej dziewczyny, która nie dość, że odeszła od niego kolejnego dnia po śmierci jego brata, to dodatkowo teraz uznana została za zaginioną. Wszystkie znaki wskazują na to, że to dziwny zbieg okoliczności, ale Dumas postanawia drążyć temat i dowiedzieć się, co się stało tamtej nocy i gdzie podziewa się zaginiona Maura.
Nie odpuszczaj naprawdę bardzo pozytywnie mnie zaskoczyło i mocno zaintrygowało, i chociaż pod koniec zaczęłam układać elementy tej kryminalnej układanki, to jednak nadal nie odebrało mi przyjemności z dalszego czytania. Po przemyśleniu sprawy i poukładaniu emocji i odczuć w odpowiednie miejsca w głowie, doszłam do wniosku, że poza tym, że fabuła była bardzo mocno amerykańska, była też trochę przewidywalna i lekko schematyczna. Powiedziałabym, że idealna na film czy kilka epizodów serialu.

Od samego początku dzieje się bardzo dużo – jest dużo akcji, wydarzeń, które wydają się zupełnie ze sobą nie łączyć i bardzo mało faktów. Coben potrafi doskonale grać na naiwności czytelników i tworzyć fabuły, które wydają się banalne do rozwiązania, a w rzeczywistości takie nie są. Potrafi też stopniowo podsycać ciekawość i maskować między wierszami informacje, które odgrywają kluczową rolę do rozwiązania sprawy, a na konkretnym etapie wydają się być w ogóle bez znaczenia. Znakomicie zgrywa też przeszłość z teraźniejszością i co najważniejsze – w swojej fikcji zatrzymuje maksymalną ilość rzeczywistości, że czyta się to z dreszczykiem przerażenia na plecach.

Niewielkie grono bohaterów da się lubić – mam wrażenie, że Coben nie próbuje kreować ich na zasadzie przeciwstawieństw, czyli dobry kontra zły i na dobrą sprawę nie ma tu ani bieli, ani czerni. Wszystko jest pośrednie, w kolorach szarości, a każdy z bohaterów poza tym, że wykazuje się przyjaznymi cechami, ma też trochę na sumieniu. Mam też wrażenie, że te postacie są trochę stworzone na jedno kopyto – wszystkie bardzo podobne. Aż chciałoby się napisać takie same, ale trochę inne. Chodzi mi o to, że pomimo różnych sytuacji życiowych, innych wspomnień i przeżyć z młodości, ostatecznie zachowują się podobnie i niestety, ale te zachowania są przewidywalne. Powiedziałabym też, że każdy z nich jest twardy z zewnątrz, miękki w środku.
Mimo tego, że książki Cobena uwielbiam i jako jeden z nielicznych autorów nigdy mnie jeszcze nie zawiódł, potrafię znaleźć w jego powieściach drobne mankamenty. Chociaż ostatecznie wychodzi na to, że jest ich całkiem sporo, to jednak Nie odpuszczaj będzie jedną z moich ulubionych książek tego autora. Znakomicie mi się ją czytało i co najważniejsze, właśnie takiej książki potrzebowałam w tym momencie, żeby ruszyć dalej z innymi.



Tytuł: Nie odpuszczaj
Tytuł oryginału: Don't Let Go
Autor: Harlan Coben
Wydawnictwo: Albatros
Liczba stron: 400
Data wydania: 3 października 2018
Cena katalogowa: 34,90 zł
Moja ocena: 8/10



Komentarze

StatCounter

Copyright © rude recenzuje.